بهار ۱۳۹۸

  عالیجناب بی تکرار …

  بیژن رفیعی عزیز ….

 ۴۰ بهار از آخرین حضورتان در عرصه ی مطبوعات , میگذرد … از آن روز که “ مبهوت و آزرده ” رها نمودی , هر آنچه که در بهترین سالهای عمر ساختی … فرزندت را میگویم … دنیای ورزش عزیز را که اگر بود امروز در آستانه ی ۵۰ سالگی , فرزندی شیک پوش و برومند چون خودت را  شاهد بودیم … همان که دگرگون کرد  ورزش ما را و نقطه پایانی بر تکصدایی ها شد ..

و اوج گرفتی  و طرحهایت یکی پس از دیگری ,  گل کرد … و آن شد که “ باید ” همه جا سخن از دوستی ها و شاخه های رز و گلایل بود و جهانی سرشار از شادی و رنگ … سرخ و ابی , سبز و زرد .. دیگر یکصد هزار سکو نیز , جوابگویمان نبود !! .. و جامعه ای که هاج و واج میپرسید چه شده است ما را  ؟ …  جز طلوع جانبخش یک هفته نامه ی ورزشی !!! …

  و چرخ روزگار گشت و گشت و گشت … تا که یک روز بهار , رها نمودی بیکباره همه ی آنها را …. هر چه بود و نبود چنان که باورش , کنون نیز دشوار است و آنانی که نبودنت را جشن گرفتند , هرگز نتوانستند چون ” تو ” از فرزندت مراقبت کنند . همانها که نا سپاسی کردند و خوبی هایت را به آغوش باد و فراموشی سپردند …. همان ها که پناهشان دادی و صاحب نامشان ساختی … و چه مظلومانه سکوت کردی سالها , سالها و سالها … و نشستی از آن دورها , قد کشیدن عزیزت را نظاره کردی ا

… و باز چرخ روزگار گشت و گشت … تا که یک تن از آن جمع ناسپاس دم بر آورد که آه چه نشسته اید , آنچه نباید شد و سرانجام , چاقو دسته ی خود را برید !!! … … روانش شاد که هر چه بود اما صادق بود ….

دنیای ورزش

* روزهای شاد تحریریه  دنیای ورزش , بترتیب از راست : زنده یاد حسین حصاری – زنده یاد حسین جباری – استاد بیژن رفیعی ( سردبیر )  – استاد جعفر دهقان و زنده یاد پرویز زاهدی ……. جشن آغاز هشتمین سال فعالیت دنیای ورزش ( هتل اوین – شهریور ماه ۱۳۵۶) 

——————————————-

 فرزند برومند ” تو ” اما در فراغت مهجور ماند . دور از نوگرایی و غرق در روزمره گی ها ……نفس هایش به شماره افتاد تا که دیگر , بود و نبودش بچشم نیآمد , هنوز اما , نامی بزرگ بود . تداعی کننده انتظار شیرین شنبه عصر ها و این پا و آن پا کردن , پای کیوسک مطبوعات …. وای که چقدر خاطره ساخته ای برایمان عالیجناب بی تکرار …. آلبوم ستاره ها , جشن سالانه – روز دوستی , پوسترهای نفیس دو صفحه ای , هلیوگراف , توپ طلا , شنل و کفش طلا , مرد سال و …. و …حال اما پس از آن همه سال , ” جاودانه هایت ” هر روز شهادت میدهند ” تو ” را و شایستگی هایت را …

 اگر چه نیم قرن گذشته اما ” نوشته هایتان ” چون شبنم بهاری , تر و تازه هستند و نشانه ای , بر یک عشق بی حد و مرز به نوشتن و نگاشتن … به نگاشتن خوبی ها و روشنایی ها …. به ورزشی پاک , دور از هیاهو و جنجال … سخن از شماست و خوبی ها و اذهان جامعه ای که , مملو از خاطرات شیرینیست , که برایشان ساخته ای , عالیجناب بی تکرار استاد بیژن رفیعی عزیز . … سپاسگزارتان هستیم که بما آموختید که میتوان ورزش نوشت و کاری به زیر و روی افراد نداشت میتوان از خوبی ها از روشنایی ها نوشت و رنگهایی شاد … دور از واژگان غریب نا مانوس با نثری زلال و دلنشین وسرانجام قدردانتان هستیم که. بهترین بوده اید و هستید و جایگاهتان در قلبهایمان ابدیست .

بیژن رفیعی

* ضمیمه :

——-

 استاد بیژن رفیعی کیست ؟

 سالها پرسه زدن در فضای مطبوعات ورزشی سالهای دور , همواره در ذهن , یک سوال را تداعی میکرد . بیژن رفیعی کیست ؟ … سر دبیر یکی از دو هفته نامه ی پر تیراژ ورزشی دهه ۵۰ ایران  … امروز کجاست ؟ … پس چرا نامی از او نیست . در جستجوگر گوگل ( سالهای ۹۱ – ۱۳۸۸ ) نیز نامش را بارها جستجو کردم … اما دریغ از مطلبی … نشانه ای …  یک خلاء یا بی خبری کامل … !!  

 بعد ها  , نظرم بیش از پیش معطوف این موضوع شد …. چرا که با مقایسه ی مطبوعات ورزشی دهه های ۴۰ و ۵۰ شمسی , به تاثیر  شگرف هفته نامه ی دنیای ورزش بر فضای مطبوعات ورزشی ,  آگاه شدم و سپس نظرم به افزایش سطح اقبال عمومی نسبت به مقوله ورزش , ستاره های ورزشی و بویژه ” محبوبیت باشگاه های بزرگ  ” جلب شد .. و همچنین به حضور گسترده هواداران در ورزشگاه ها و سالن های ورزشی   …. بنابر این , سوال پیرامون نام آقای سردبیر , بیش از پیش در ذهنم تداعی شد که او کیست و مهمتر از ان  , چرا نامی از او نیست ؟

 و سرانجام با کسب اطلاع از ورزشکاران و دوستان هم دوره ” او را چنین یافتم ”  بیژن رفیعی  یک جوان ورزشکار , علاقمند به رشته بسکتبال که در آغاز دهه ی ۴۰ , عضو باشگاه تهرانجوان بود … جوانی خلاق , خوش فکر و عاشق نوشتن که دیدگاه اش با دیگران تفاوت دارد . او ابتدا در محدوده ی سالهای ۴۱ و ۱۳۴۰ به تحریریه کیهان ورزشی معرفی شد تا گزارشگر مسابقات بسکتبال باشگاهی باشد اما در کوتاه مدت , توانایی و استعدادش چنان نمایان گشت که بصورت رسمی به کادر تحریریه پیوست .

 علیرغم پیشرفتهای سالهای نخست و خوشبینی های اولیه , همکاری با هفته نامه کیهان ورزش چندان طولانی نشد … یک اختلاف نظر یا سلیقه , مسیر ها را جدا کرد و سپس با پیشنهاد همکاری از سوی موسسه مطبوعاتی اطلاعات مواجه گشت و او نیز پذیرفت . ابتدا سرپرست بخش ورزش موسسه اطلاعات ( روزنامه اطلاعات , جوانان امروز  …. ) شد و سپس , انتشار یک هفته نامه ی ورزشی را به مدیران اطلاعات  پیشنهاد داد که با حمایت فرزند بنیانگذار موسسه , “ زنده یاد فرهاد مسعودی ” پذیرفته شد و اینچنین دومین هفته نامه  ورزشی پر تیراژ  ایران ,  متولد گشت . نامش را  , دنیای ورزش نهاد و خود کلیه ملزومات و مقدمات ان را فراهم کرد و اینگونه  از ۱۴ شهریور ۱۳۴۹, برای نخستین بار یک مجله ورزشی شکیل و زیبا  در دسترس علاقمندان ورزش قرار گرفت که دارای تصاویر رنگی بروی جلد و صفحات چهار رنگ با  چاپ نفیس هلیوگراف بود و مطالب ان نیز بگونه ای انتخاب میشد که مطلوب نسل جوان و پویای سالهای پایانی دهه ی ۴۰ شمسی ایران باشد . 

  .  طی کمتر از ۶ ماه , دنیای ورزش به محبوبیتی کم نظیر , میان جوانان و ورزشدوستان دست یافت  . آنگونه که پس از چند سال از مرز با شکوه تیراژ یک صد هزار نسخه در هفته نیز , عبور کرد که در ایران آن سالها , برای یک نشریه ورزشی , بسان یک رویا بود . از این رو است که آن دوره را سالهای طلایی ورزش در مطبوعات ایران مینامند  . تصاویر رنگی ورزشی و  ورزشکاران زینت بخش در و دیوار  شهرها و خانه ها شد آنگونه که تا پیش از ان , مشاهده نشده بود و ستاره های آسمان ورزش , پر نور تر از همیشه , سیمای جاودانه و گاه اساطیری یافتند …. و جامعه ای که  مشتاق تر از همیشه , بروی ورزش آغوش میگشود .

بیژن رفیعی

*  تصویری بیادماندنی از  میزان محبوبیت و اثر گذاری هفته نامه ی دنیای ورزش در میان قشر جوان علاقمند به ورزش  …. جشن نخستین سالگرد تاسیس  مجله دنیای ورزش با حضور ۲۰۰۰۰ ( بیست هزار ) هوادار پر شور که هر یک به درخواست استاد بیژن رفیعی , شاخه ی گل  بر دست دارند تا امجدیه روزی بس پر شکوه و بیادماندنی را , تجربه کند . آن روز نخستین توپ طلای فوتبال ایران  به  زنده یاد ابراهیم آشتیانی اهدا شد . رویدادی زیبا و  بی نظیر   که تحسین همگان را بهمراه دارد  ……………..  امجدیه – یکشنبه ۱۴ شهریور ۱۳۵۰ 

==========================

   اما برغم موفقیت های بسیار , دوران حضور استاد در مطبوعات ما , کوتاه یود .  عصر یک روز بهار سال ۱۳۵۸ پس از یک مناظره شدید با تعدادی از نویسنده های دنیای ورزش که خود , فرصت حضورشان را در تحریریه فراهم نموده بود… , برای همیشه از صحنه ی مطبوعات خارج شد و …. اینگونه یکی از خلاق ترین , خوشفکر ترین و تاثیر گذار ترین فرزندان ایران “ دل آزرده” , از انچه که به ان عشق می ورزید , فاصله گرفت . اما  شگفت آنکه ,  طی این سالها , دوستان و یاران مطبوعاتی ,   نامی از او بمیان نیاوردند . یک سکوت طولانی  برابر آنکه یک سفره ی کم رنگ , بی رونق  را با نبوغ خویش , رنگین ساخت و سپس , به آنان سپرد …

 با گذشت چند ماه  , آنها که موجب رنجش استاد شدند  , جای او نشستند و  انتشار هفته نامه نیز پس از یک وقفه چند ماهه , آغاز شد , ابتدا بصورت شورایی زیر نظر شورای سردبیری …. اما سپس شرایط تغییر کرد و سردبیران جدید , جایگزین انها شدند . استاد اما بطور کامل از دنیای مطبوعات  فاصله گرفت و تنها پس از گذشت دو دهه از آن روزها , بهمت   استاد عکاس ” علی کاوه عزیز ”   یک ضیافت مطبوعاتی  به افتخار استاد بر پا شد تا به این بهانه , بار دگر  کادر  توانای تحریریه ,  گرد هم ایند و یاد روزهای طلایی  دنیای ورزش را , زنده نمایند .

بیژن رفیعی

* نمایی از یک جمع بیادماندنی ,  با حضور هفت عضو تحریریه موفق دنیای ورزش دهه ۵۰ شمسی , بدور یک میز برای آخرین بار …. تهران – سالن پذیرایی رفتاری سعادت آباد –  سالهای نخست دهه ی ۸۰ شمسی 

عزیزان ردیف پایین بترتیب از راست : استاد بیژن رفیعی ( سردبیر ) – زنده یاد حسین حصاری  – استاد منوچهر زندی ( کیهان ورزشی ) – استاد اردشیر لارودی ( کیهان ورزشی ) – زنده یاد پرویز زاهدی – استاد علی کاوه ( میزبان ) و جناب ابوالفضل جلالی

ردیف بالا : استاد یونس علشیری , جناب فرامرز رفیعی و  استاد صدر الدین کاظمی ( نویسنده  کشتی , دنیای ورزش دهه ۶۰ الی ۸۰ )   

=============================

  دنیای ورزش اما سرانجام به پایان راه رسید و ” ناباورانه ” از صحنه ی مطبوعات ما خارج شد ولی , خاطره ی آن و بویژه تاثیرات عمیق اش بر کلیت ورزش ایران  تا همیشه در یاد ها باقی خواهد ماند    … جهت مشاهده ی مطالب کاملتر در باب استاد بیژن رفیعی و تاثیر عمیق هفته نامه ی دنیای ورزش بر ساختار جامعه ی ورزش و روزنامه نگاری سالهای دور , روی تصویر زیر کلیک نمایید.

========================بیژن رفیعی

===================