* جاودانه ها : عالیجناب حسن حبیبی و زنده یاد عزیز اصلی …………… امجدیه – اردیبهشت ۱۳۶۵
=============================
( قسمت اول )
* ماشا الله حسن آقا …. !!!
نوجوانی بودم که در یک روز بهار سال ۶۵ و به رسم هر شنبه عصر , یک مجله ورزشی از کیوسک مطبوعاتی خریداری کردم و بسرعت محو عکسها و مطالب ان شده بودم که نظرم به یک مطلب چند سطری , جلب شد . مضمونش چنین بود : چهارشنبه یک مسابقه دوستانه , ما بین پیشکسوتان فوتبال برگزار میشود . این نخستین بار بود که به واژه ی پیشکسوت برخوردم . در ادامه متن نیز , به تعدادی نام اشاره شده بود .( شاید ۴۰ نفر ) …… با دقت که نگاه کردم , جز دو سه نفرشان که همچنان در فوتبال باشگاهی مشغول بودند , نامها برایم نا شناس بود …..
بهر شکلی بود, چهارشنبه خود را به امجدیه رساندم تا ببینم که پیشکسوتان چه کسانی هستند . در آن روز گرم بهار , راس ساعت ۲ یا ۳ بعد از ظهر رسیدم امجدیه و برای اولین بار , ازدهام پر شور یک جمعیت فوتبالی را دیدم ….و بایستی اقرار کنم که محو و حیران ان شده بودم . ان روز بیش از بیست هزار عاشق واقعی , آمده بودند تا از کسانی تقدیر کنند که سالیان متمادی با انها خاطره داشتند , ولی در میان ان جمعیت , من شاید تنها کسی بودم که هیچ خاطره ای با انها نداشتم !! … پس در آن لحظه ها ” حیران و متعجب ” تنها نظاره گر احساسات سایرین بودم .
سپس بازیکنان در دو خط , وارد زمین شدند … پیراهن یک تیم سبز و دیگری سفید بود و خوشبختانه آنجا که ما نشسته بودیم , به محل ورود و خروج بازیکنان , نزدیک بود . بنابر این چهره ها را اغلب بوضوح میدیدم …. بر خلاف من , شخصی که کنارم بود , یک یک بازیکنان را به اسم میشناخت و هر چند لحظه , نام یکی را صدا میزد . بازی اما شروع شد و پس از سه ربع ساعت نیمه نخست پایان یافت . بازیکنان برای بازگشت به رختکن به سمت ما امدند شاید ۲۰ متر با ما فاصله داشتند و من مجدد چهره ها را نظاره میکردم .
نخستین بازیکن که بسمت ما آمد , تماشاگر بغل دستی ام که بوضوح تن صدایش بلند و رسا بود صدا زد : ماشا الله به حسن آقا !!! …. و اون بازیکن که بنظر می آمد نامش حسن باشه با چهره ای جدی , بنشانه ی قدرشناسی دستش را بسوی ما بلند کرد …. همین موقع , همه ی انهایی که در سمت ما نشسته بودند دست زنان با یکدیگر خواندند حسن .. حبیبی …….. حسن .. حبیبی …… این نخستین بار بود که نامش را میشنیدم و با خودم گفتم حتما باید بازیکن خیلی خوبی بوده باشد که اینقدر مورد احترام و توجه قرار دارد …
همون موقع یکی گفت : ببین ۲۰ ساله که مدام دارم میام فوتبال می بینم , تا حالا بازیکن به خوبی حسن آقا ندیدم . اشتباه تو کارش نداره , اهل نمایش و اینجور حرفها هم که , اصلا نیست …. ساده و مفید بازی میکنه , درست مثل یک مدافع وسط اروپایی …….

* عالیجناب حسن حبیبی و زنده یاد عزیز اصلی ……… جام ملتهای اسیا ۱۹۶۸ ( امجدیه اردیبهشت ۱۳۴۷ ) – دقیقا هجده سال پیش از آن روز , کاپیتان حسن حبیبی و عزیز اصلی با یاری سایرین , ایران را برای اولین بار قهرمان آسیا کردند . عکاس : استاد یونس علیشیری عزیز
Photo: Younes Alishiri
===========================
پشت سر حسن آقا اما , دروازه بان بود … یک بزرگ دیگر که جامه ی خوشرنگ آبی , از دور بر تنش میدرخشید … او را , در همان ۴۵ دقیقه اول تا حدودی شناختم . میگفتند نامش عزیز اصلی است .و عزیز اقا یا عزیز فنر صداش میزنند !!! از ردیف پشت سر ما , یکی صدا زد : عزیز , چند تا فیلم سینمایی هم بازی کرد ………..
عزیز آقا اما تنها یک نیمه ( نیمه اول ) رو بازی کرد و برغم آنکه در آستانه ی ۵۰ سالگی قرار داشت اما دو بار , روی دو شوت , بسیار خوب و مسلط عمل کرد و دایب های نسبتا بلندی بست که تحسین سکوها را با خود بهمراه آورد . بدن او شاید افقی , بیش از یک متر از زمین بلند شد … وقتی عزیز آقا وارد زمین شد , خیلی خوب چهره اش را ندیده بودم . بنابراین هنگام رفتن به رختکن با دقتی بیشتر او را زیر نظر گرفتم . یک به یک انها را …. زیر و زرنگی و شادابی در چهره هاشون موج میزد . باورش سخت بود که اغلب آنها دو دهه از فوتبالشون گذشته …. نسلی که براستی محشر بودند ….
حیف شد … حیلی هم حیف شد که عزیز اقا نیمه دوم بازی نکرد . خیلی دوست داشتم که هنرمایی او را بیشتر ببینم . هر لحظه دیدنش در درون دروازه برای من که هرگز دیگر چنین فرصتی نیافتم خیلی ارزشمند بود . آن روز اخرین بار بود که عالیجناب و عزیز آقا در قالب یک تیم بازی کردند .
بعدها اما بهتر شناختمشان و با افتخاراتشان آشنا شدم . دریافتم که آن همه عشق و احترام , نسبت به آنها بی سبب نبود ….. مردمانی قدرشناس که همچنان بزرگانشان را دوست میدارند و به انها سخت احترام میگذارند … آن روز سکوها برای ستاره ها سنگ تمام گذاشتند …
پایان قسمت اول : ادامه دارد ……….
======
نویسنده : فرزاد
