
خاطرات استاد فقید حسین فکری از رقابتهای دومین دوره جام عمران منطقه ای که در آذر ماه ۱۳۴۶ , در هفته نامه کیهان ورزشی منتشر شده است . حسین فکری از انجایی که دست به قلم خوبی داشت و به ادبیات نیز مسلط بود , مطالب قابل توجهی از سفر تیم ملی را برایمان به یادگار نهاده است … آن روزها استاد سرمربی تیم ملی ایران بود .
مهراب شاهرخی دفترچه بسیار بزرگی تهیه کرده که عکسهای بازیکنان را در آن با چسب چسبانده است . صفحه اول آن عکس آقای حسین مبشر را زده و صفحه دوم عکس من حقیر سراپا تقصیر را – عکس من برای خودم خیلی جالب بود تا آن روز تصور نمیکردم چنین عکسی از من برداشته باشند . دسته گلی به سبک هندی ها و پاکستانیها بگردنم آویخته بودند و خیلی هم جوان و سرحال بنظر میرسیدم – وقتی عکس را دیدم به خودم هی زدم : فکری خیلی پیر شده ای ؟ – شعر ( جوانی کجایی که یادت بخیر را ) بلند بلند خواندم – ولی وقتی دور و برم را پاییدم , خاطر جمع شدم که کسی متوجه من نیست !!! …. همان موقع گفته ملانصرالدین بیادم امد که جوانی هایت هم هیچ گلی نبودی …
در هر صورت بخود بالیدم و بادی در غبغب انداختم و بخاطر اینکه زیر عکس خالی نماند , این چند سطر را برای یادبود در دفترچه خاطرات مهراب نوشتم .
اعتقاد به نصیحت کردن ندارم چون از موقعی که زاده میشویم تا هنگامی که سرمان به سنگ لحد میخورد , مرتب نصیحت میشنویم . که اگر نصیحت پذیر بودیم وصفمان بهتر از این حرفها بود . در هر صورت تنها چیزی که میتوانم بنویسم اینست که گول کلمه ” محبت ” , “برادری ” , ” وفا ” , ” رفاقت ” و بالاتر از همه ” عشق ” را نخوری .
اینها سرابی بیش برای تسکین عطش موقتی انسان نیستند . به انها دل خوش مدار که برای مدتی کوتاه و زود گذر اعتبار دارند . هرگز باریسمان الفاظ بالا ته چاه مرو . سعی کن همیشه مهراب باشی . نامت از جرگه بازیکنان خط نخورد اگر خورد بشکل و طریقی سر زبانها باش که تا وقتی نیافتاده ای , هستی و گرنه به آدم افتاده , کسی عشق و محبت نمیفروشد و در دفترچه خاطراتش چیزی نمی نویسد …..

این مطالب را از ان جهت برای مهراب نوشتم که در این سفر , عشق زده شده بود !!! … بیشتر وقتش صرف نوشتن نامه و مسائلی شبیه آن میشد . خواستم گوش و چشمش را باز کنم که بکلمات فریبنده مصطلح زمان ما که بین همه متداول است فریفته نشود . البته او از نوشته من چندان خوشش نیامد و کلی هم وقت مرا گرفت تا ثابت کند که در این زمانه نیز , ارزش کلمات بقوت خود باقیست و حرفهایی زد که روح لطیف و بی پیرایه او را اثبات میکرد . حرفهایی که نشان میداد مهراب انسانیست دست نخورده و میتواند با صفات انسانیش , همیشه باقی بماند .
همه ساعت ۸ صبح سر صبحانه حاضر بودند قرار شد بعد از صبحانه به استادیوم و بعد به بازار برویم . استادیوم داکا درست در مرکز شهر است . استادیومی است که برای فوتبال ساخته نشده ولی , تمام مسابقات هاکی , کریکت و فوتبال شهر داکا در انجا برگزار میشود . ۳ قسمت از چهار قسمت تماشاگران , بازی را میتوانند از نزدیک ببینند ولی قسمت شرقی زمین به اندازه یک زمین فوتبال از تماشاگران فاصله دارد و بنظر من باید , ارزان ترین قسمت برای تهیه بلیط مسابقات باشد . در مورد ظرفیت و گنجایش ورزشگاه یک نفر پیدا نشد که حرف راست بما بزند . هر کس چیزی می گفت … از ۱۳۰ هزار تا ۴۰ هزار نفر … ولی بطور معمول با دور زیادی که پیرامون زمین ورزشگاه وجود دارد بنظر می آمد که در حدود ۵۰ تا ۶۰ هزار تن گنجایش دارد . منتهی یک عده ی ۱۰ هزار نفری از آنها می بایست با دوربین مسابقه را تماشا کنند و الا چیز جالبی دستگیرشان نمیشود . درست مثل این است که روی پله های طرف جایگاه امجدیه بنشینیم و مسابقه استخر شنا را تماشا کنیم .
عرض زمین بازی در حدود ۷۵ متر و طولش بنظر همه بچه ها زیادتر از حد متعارف است ولی ارشد برازنده و من در مرکز زمین قرار گرفتیم با مقایسه دو دروازه از هم به این نتیجه رسیدیم باز بودن زمین , برای بازیکنان این خطای باصره را بوجود اورده است که فکر کنند طول با عرض متناسب نیست . زمین سفت ولی صاف داکا هیچ شبیه چمن هایی که ما روی آن بازی میکنیم نیست ….
بچه ها خیلی میل داشتند که ساعتی در شهر گردش کنند . دو ساعت به انها اجازه داده شد . بچه ها به چند دسته ۴ یا ۵ نفری تقسیم شدند . من , ارشد برازنده , یاوری , حبیبی , گودرز و ….. رنجبر , بهزادی و کلانی هم مقداری از راه با ما بودند . به هر مغازه ای سر میزدیم . سپس به یک دکان پارچه فروشی رفتیم ” ساری ” های بسیار قشنگ و گران قیمتی داشت . بچه های روی قیمت یکی از ساری ها شرط بندی کردند . بنابر این قیمت را تعیین کردند . کسی از ۳۰۰ روپیه بالاتر نرفت ولی صاحب دکان از ۲۷۰۰ روپیه پایین تر نمی آمد . بچه ها گفتند اگر همه ی پولهایمان را نیز جمع کنیم نتوانیم این ساری را سوغاتی بخریم . پس ساری بخر ها تو زدند و دیگر هرگز بدکان پارچه فروشی وارد نشدند .
خرید بچه ها یک جفت کفش باتا به قیمت ۱۲ روپیه برای یاوری – سه عدد پیراهن و شورت بمبلغ ۱۱ روپیه برای شرفی و یک ” روغن سر ” هم ۳/۵ روپیه برای من بود .
بسمت اتوبوس برگشتیم … وقتی رسیدیم هنوز ۱۵ دقیقه از وقت باقی مانده بود . راستی فراموش کردم بنویسم برای خریدن عکس دنبال محمد نامی که از اعضا هیات فوتبال پاکستان بود بدکان عکاسی رفتیم . کارت پستال , سه روپیه و بزرگتر از آن پنج روپیه بود . من و کلانی و ظلی و برازنده هر کدام یک عکس سفارش دادیم و ظلی بیعانه آن را پرداخت و قرار است فردا بقیه پولها را بپردازیم و عکسها را بگیریم . فیلم آگفای ۳۶ عددی ۱۲۰ ریال بود . بچه ها خیلی پشیمان شده اند که چرا از تهران فیلم لازم را نیاورده اند یا فیلمهای زرافشان را که به اصرار میخواست در فرودگاه داخل جیبشان کند , قبول نکردند . یک ربع بوقت مانده مهماندار ما را برای استراحت به دفتر هیات فوتبال که کنار استادیوم بود برد و دستور چای و کوکاکولا داد . هنوز چای و نوشابه را نیاورده بودند که ساعت رفتن فرا رسید . دیگر معطل نشدیم . خورده و نخورده بچه ها سوار شدند و سه چهار نفر هم هنوز نیامده بودند . چون قرار بود که سر ساعت یازده از استادیوم حرکت کنیم . راننده اتومبیل را روشن کرد و هنوز راه نیافتاده بودند که بچه ها یکی یکی از راه رسیدند و همگی بسمت هتل برگشتیم .

* فرزندان شایسته ایران و گشت و گذار در بازار روز شهر داکا ….. آذر ماه ۱۳۴۶
عزیزان : زنده یاد محمد رنجبر , کارو حقوردیان , اصغر شرفی , گودرز حبیبی و عالیجناب حسن حبیبی
=============================
جای شما خالی , ناهار مفصلی بود . سوپ و تخم و مرغ و گوشت سرخ کرده با چاشنی و سیب زمینی و لوبیا و هر دو نفر یک جعبه آناناس . سالاد و نان و کره و لیمو ترش فراوان … دسر هم موز از آن موزهای بزرگ بنگالی . بعضی از بچه ها برای سنگین نشدن مقداری از غذای اول خود را نخوردند و چهار نفر هم بعلت کسالت , غذای ملایم جوجه آب پز شده خوردند .
مسئول غذا برای مدت توقف در داکا ” مصطفی عرب ” تعیین شده بود که با مدیر رستوران تماس بگیرد و غذاهایی را که تعیین میشود برای تهیه ابلاغ نماید . با اینکار هم مدیر رستوران آسوده خاطر بود و هم بچه ها راضی شده بودند , چرا که بچه ها هم غذای مورد نظرشان را میخوردند و هم از دست غذاهای تند و نارحت کننده آسوده شده بودند . ساعت ۲/۵ از جلوی هتل با اتوبوسی به استادیوم رفتیم . میهماندار , تیم ما را به زمینی که روبروی استادیوم بود برد . خیلی پستی و بلندی داشت و اغلب بچه ها از پیچیدگی پا , سخت نگران بودند بنابر این من و آقای ارجمند ( سرپرست تیم ) صلاح دانستیم که بهر ترتیب شده تمرین را به جای دیگر منتقل نماییم حتی اگر شده گوشه کوچکی از استادیوم . بهمین مناسبت , بدون اینکه رضایت مهماندار خود را جلب کنیم وارد استادیوم شدیم و یک راست به گوشه ای از زمین رفتیم . عده زیادی مشغول درست کردن زمین بودند .
توپ کجاست ؟
یک دستگاه ” ماشین آب پاش ” از دو سمت با لوله های بلند تمام زمین را آب پاشی میکرد . یک قسمت کوچکی از زمین که آب پاشی نشده بود مورد استفاده ما قرار گرفت . سه ربع ساعت دو و نرمش کردیم و منتظر شدیم تا بوسیله مهماندار , توپ مورد نیازمان آورده شود اما مهماندار فقط دو توپ کج و کوله سنگینی که برای نمونه همراه تیم از تهران آورده بودیم برایمان آورد ! …. ارجمند خیلی ناراحت شد . فورا دو تا توپ از فروشگاه نزدیک استادیوم خریداری کرد و برای بچه ها باد کرد و آورد . رویهم با این چهارتا توپ , تمرین خود را شروع کردیم . میهماندار میگفت :این رسم است که هر تیمی به اینجا می آید توپ مورد نیازش را نیز با خود می آورد . از این جهت است که برای تمرین شما توپ پیش بینی نکرده اند . بچه ها که کم و بیش انگلیسی بلد هستند و حرفهای مهماندار را فهمیدند , گفتند باز هم مملکت خودمان , خدا پدر هژبر را بیامرزد که هر مدرسه یا باشگاهی در زمین امجدیه توپ نداشته باشد , هژبر بی توپ نمیگذارد و با یک تو بمیری زدن یا من بمیرم کارها اصلاح میشود و توپ مورد لزوم تامین میگردد . بعضی از بچه ها که سفر دومشان به پاکستان بود معتقد بودند که عمدا پاکستانی ها توپ نمیدهند تا بیک شکلی در کار تیم , اخلال کرده باشند . میهماندار وقتی نارضایتی بازیکنان را حس کرد به صحبت های قبلی خود اضافه کرد ” چون تیم ترکیه هم اکنون آمده است , همه بفرودگاه رفته اند از این جهت توپ در اختیار من نیست ” در هر صورت بزحمت تمرین کردیم . از تهران برای اینکه پاکستانیها بما تحمیل نکنند که حتما با توپ انان بازی کنیم , دو تا توپ فرنگی نو و کار نکرده همراه خود برده بودیم . منتهی چون خیال داشتیم آنها را برای روز مسابقه استفاده کنیم از باد کردنشان خودداری نمودیم و امیدوار هستیم که به یک شکلی گردن پاکستانیها بگذاریم که با توپ ما بازی کنند !!! …
* دو استاد گرانقدر و مهربان ” حسن حبیبی و فرامرز ظلی ” حین آماده سازی دوربین عکاسی ….. داکا – آذر ماه ۱۳۴۶
==============================
بعد از تمرین , یک راست به هتل آمدیم و با آب گرم استحمام کردیم و سپس برای صرف شام حاضر شدیم . در سالن هتل بازیکنان ترکیه را دیدیم …. اغلب بچه ها ما , آنها را میشناختند و پس از رویت , یکدیگر را در آغوش کشیدند . بخصوص ” طلعت ” که به همگی دست داد و پس از احوالپرسی , سراغ جباری را گرفت . طلعت و جباری در بازی قبلی که در تهران برگزار شده بود با هم بگو مگو شان شده بود . طلعت خط و نشان کشیده بود که سر جباری را از تن خواهد کند و جباری هم در مقابل کرکری خواندن او ساکت ننشسته بود و بهمین سبب , طلعت برای تصفیه حساب سراغ او را میگرفت . بچه ها گفتند : ( زانو خراب ) ( مریض ) انشالله سفر بعدی در ترکیه حسابت را خواهد رسید . طلعت خندید از ان خنده های پرمعنی و سپس بی خداحافظی رفت .
شام حاضر بود و بچه ها حسابی گرسنه ……… پس با رغبت هرچه hورده بودند خوردند فقط قلیچ خانی بود که کمی مراعات میکرد و بهزادی و محراب که می بایستی کمتر بخورند , یواشکی خوردند . بهزادی ران مرغ را با دندان پاره میکرد و بعد میگفت من اصلا غذا نمیخورم و محراب که خودش را پشت رنجبر پنهان کرده بود , یواشکی برنجها را ” لیف ” میکشید .
بعد از غذا قرار بود که با اتوبوس کنار رودخانه برویم . عده ای “تو” زدند و گفتند اگر اجازه بدهی در هتل میمانیم و استراحت میکنیم . گفتیم بمانید , بشرط آنکه همه در اطاقهای خود باشید . قبول کردند . آقای صدر دائم دنبال لیدر پاکستانیها می گشت که تصادفا , لیدر و یاران فدراسیونیش بهتل امدند . صدر با دیدن انها , گل از گلش شکفت و ضمن گله از وضع تمرین امروز , درخواست کرد که وسیله تمرین فردای ما را جور کند . لیدر پاکستانی خیلی زبان دار و زیرک بود . حرفهای دیگران را تصدیق میکرد ولی چای خودش را میخورد . قول داد که فردا چند عدد توپ برای ما تدارک ببیند , منتهی تکلیف کرد که تمرین باید صبح انجام بگیرد چون بعد از ظهر فردا فینال مسابقات باشگاه ها در استادیوم داکا انجام میشود , با قدری چانه زدن قرار شد ساعت ۱۲ , نیمساعت تمرین کنیم و عصر هم بتماشای مسابقه برویم .
فردا بمحض رسیدن به هتل لباسها را عوض کردیم و برای تمرین روزانه روانه میدان شدیم . مجددا کمبود توپ و بازی در اوردن میزبان شروع شد . اما هر طوری بود توپی جور کردیم و بچه ها را تمرین دادم . بعد از استحمام , ناهار که عبارت از ماهی و گوشت سرخ کرده و مخلفاتش بود با ولع خاصی صرف شد و بعد از نهار به تماشای مسابقه فوتبال رفتیم . مسابقه ای بود در نوع خود بی نظیر و جالب – دو تیم که در جلوی ما مسابقه میدادند یک مرتبه دیگر با هم روبرو شده بودند ولی چون نتیجه ای نگرفته بودند مجددا بازی میکردند . تیم محمدان اسپرت کلوپ یکی از تیمهای تراز اول و ریشه دار شهر داکاست که طرفداران پر و پا قرصی دارد . این تیم سالهاست که کباده کش فوتبال داکاست . اغلب روسای ادارات یا هیئت فوتبال داکا عضو این کلوپ هستند . این تیم در مقابل تیمی بنام E.P.I.D.C که باید حروف اش را دانه دانه خواند , قرار گرفت .
در این مسابقه هر آن بیم آن می رفت که پای یکی از بازیکنان شکسته شود و یا لااقل برای مدت مدیدی از بازی معاف گردد . واقعا هجوم هایشان وحشتناک و خطرناک بود . طوری بهم حمله میکردند که ترکها که بخشونت معروفند , جلوی انها لنگ انداخته بودند ……