عکاس : استاد نازنین علی کاوه 

 هادی نراقی عزیز …………

——————————

——————————

 یک صبح شاد زمستانی با فرزند شایسته ی  ایران , استاد هادی نراقی عزیز ….. ستاره و کاپیتان باشگاه تاج ( استقلال ) , قهرمان دو دوره جام جوانان آسیا , قهرمان جام تخت جمشید , قهرمان جام حذفی و …..

 هادی نراقی عزیز , از بهترین و مهربانترین فرزندان ایران با کارنامه ی  درخشان در عرصه بازیگری و حضور موفق و موثر در سه باشگاه مطرح فوتبال تهران   برق – تاج – هما , صاحب تجربیات فراوان است . همچنین او ,  از اعضای اصلی برپایی هر ساله ی , بزرگترین و معتبر ترین مسابقات ورزشی پیشکسوتان در ایران می باشد . بنابر این از استاد عزیز , تقاضا نمودیم تا برای ساعتی میهمان مجموعه جام تخت جمشید باشد و از گذشته های دور برایمان بگوید از شادیها و افتخاراتش  تا …… برپایی موفق تورنمنت جام یونس شکوری  طی یک دوره ی طولانی بیست و چهار ساله !  …. و چنین شد که استاد عزیز ,  با مهر و محبت همیشگی خویش ,  دعوت مان را  پذیرفت …… 

——————-

——————-

* بخش نخست : چهار صد دستگاه 

  بر پایه ی آرشیو , نخستین بار که نام هادی نراقی عزیز در مطبوعات ایران درج شد ,  تیر ماه ۱۳۴۷ بود و مرتبط با مسابقات محلی جام چهار صد دستگاه  که او  بهمراه تیم حمید , در جایگاه سوم رده ی سنی خردسالان ( نوجوانان ) قرار گرفت …. اما نخستین  عکس او , یک سال پس از آن منتشر شد . بنابر این همان ابتدا , توجه استاد را به آن , جلب نمودیم تا اینگونه باب گفتگو باز شود که  البته , بسیار نیز مورد توجه او قرار گرفت . صفحه ای از کیهان ورزشی سال ۱۳۴۸ , در ارتباط با مسابقات محلی جام کیهان ورزشی  , که در دهه ی ۴۰ شمسی به همت و ابتکار موسسه ی مطبوعاتی کیهان , برگزار میشد و یک فرصت گرانبها برای بروز و شناسایی استعداد های نوجوان  بود . 

هادی نراقی

 *  هادی نراقی عزیز , هنگام مشاهده ی تصویر  تیم نوجوانان چهار صد دستگاه (هفته نامه ی کیهان ورزشی –  تابستان ۱۳۴۸ ) استاد سپس اشاره نمود : آیا میدانید که از همین یک تیم  , چند بازیکن  به فوتبال ایران معرفی شد ؟  آیا میشناسید ؟ …. 

———————————————

   در ان دوره  مسابقات تیم خردسالان ( نوجوانان ) چهار صد دستگاه , با هدایت استاد حسین یارند پور , همانند همیشه نمایشی درخشان دارد و مقتدرانه  به فینال مسابقات راه یافت ‌.  حریف آنها در فینال , تیمی بنام ” جهان ” بود که با دو گل بر ان نیز پیروز شدند . گل نخست مسابقه ی فینال را هادی نراقی عزیز  و گل دیگر نیز , توسط مهرداد زمان زاده بثمر رسید . نکته قابل توجه انکه , چهار صد دستگاه در رده ی جوانان تورنمنت مذکور نیز به قهرمانی دست یافت تا آنها فاتح کامل مسابقات  باشند . بطور کلی تیمهای پایه منطقه ی چهار صد دستگاه , اغلب یک پای فینال مسابقات محلی بودند .    

 هادی نراقی

 * تصویر مورد اشاره در هفته نامه ی کیهان ورزشی  ( تیم نوجوانان چهار صد دستگاه ) که نخستین عکس هادی نراقی عزیز  در مطبوعات ایران  می باشد . ذیل تصویر , اشاره شده که خردسالان چهار صد دستگاه , قهرمان یکی از دو جام کیهان …. هفته پس از آن اما , تیم رده ی جوانان چهار صد دستگاه نیز , قهرمان مسابقات جوانان  کیهان ورزشی شد .

——————————–

 بله ,  فوتبالم از زمین چهار صد دستگاه اغاز شد …  همواره  آرزو داشتم که یک روز انقدر خوب باشم که در زمین  چهار صد دستگاه   بازی کنم …  ما در کوچه پس کوچه های محل سکونت مان , بازی میکردیم . از انجا که چهار صد دستگاه فوتبالیست نوجوان و مستعد فراوان داشت ,  شرایط برای انتخاب شدن از میان انها , بسیار دشوار بود  . یک محیط جالب , دوست داشتنی با فرهنگی که تنها ویژه ی همان منطقه بود .

 * استاد عزیز در همین رابطه , قدری  توضیح دهید … منظورتان از فرهنگ چهارصد دستگاه , چیست ؟

  ببین , قدمت همین عکس کیهان ورزشی , بیش از پنجاه سال است  پس محیط چهار صد دستگاه را نیز , می بایست  با شرایط ویژه ی همان سالها , سنجید ……..  ان روزگار , در حول و حوش محله ی چهار صد دستگاه , محیط های زندگی اغلب نا مطلوب و گاه خطرناک بود . مثل حضور افراد ناباب و ایجاد نا امنی ها  و کشمکش و زد و خورد    …. اما همین که شما , وارد محیط چهار صد دستگاه میشدید , فضا بکلی تغییر میکرد و  با افرادی متفاوت از آنچه که انتظار داشتید , روبرو می شدید . انسانهایی مثبت , دلسوز , با دیدی وسیع نسبت به مسائل جامعه ….  با وجود افرادی اینچنین در محله ی چهار صد دستگاه , بستر مناسب برای رشد و پرورش نوجوانان فراهم  بود که در راس انها نیز , می بایست به خانواده ای حبیبی ( حسن , منوچهر و گودرز ) اشاره کنم  .  آن سالها برادران حبیبی , بویژه حسن آقای حبیبی ,  شرایطی را  در چهار صد دستگاه فراهم کرده بودند که ,  تعداد کثیری  سالها از مواهب ان بهره مند شدند . از ان جمله خودم  , که در همین مسیر  قرار گرفتم . 

هادی نراقی 

   یکی دیگر از همان انسانهای مثبت , اقای حسین یارند پور است . شاید امروز  باورش قدری دشوار باشد اما , در حدود ۵۰ یا ۵۵ سال پیش , هر کدام از بازیکنان , یک پرونده  دست ایشان داشتیم که تمام جزئیات زندگی و فعالیت ورزشی ما در ان درج شده بود ! …. تصور کنید …. نیم قرن پیش , تمام جزئیات زندگی یک نوجوان  از جمله اسامی خانواده و بستگان او , میزان تحصیلات , شرایط مالی و  …. آقای یارند پور تمام این نکات را میدانست و با آگاهی از  انها , با بچه ها رفتار میکرد . بنابر این او با اشراف کامل به جزئیات زندگی ما , میتوانست مسیر پیشرفت را برایمان هموار سازد . 

 خوبه که  برای روشن شدن مطلب , یک مثال بزنم ….. خوب من خودم , از بعد مالی و امکانات , از طبقه ی معمولی و نسبتا  کم توان جامعه بودم . انگونه که گاهی تهیه ی یک جفت کفش فوتبال نیز , برایم دشوار بود و آن کفشی که بر پایم بود نیز , شرایط مناسبی نداشت ……  و ایشان , قصد داشت که  بنوعی شاگردش را حمایت کند اما ,  بگونه ای ان را انجام میداد که , غرور نوجوان آسیب نبیند . بعنوان مثال می امد میگفت : این ماه  میخواهیم به بهترین بازیکن  , یک جفت کفش فوتبال جایزه بدیم و من نیز بهترین بازیکن آن ماه بودم ….. باورکنید که , امروز اگر کسی بمن یک هواپیما  هدیه بدهد به اندازه ی همان یک جفت کفش فوتبال که در ذهنم باقی مانده , مرا خوشحال نمی سازد . بنابر این اگر به این موارد اشاره کردم تنها برای آن است که دریابید , ما در چه محیطی و تحت تعلیم چگونه افرادی , فوتبالمان  اغاز شد . 

 شاید جالب باشد اما بخاطر دارم که همان نیم قرن پیش  , شاید حدود ۵۰ یا ۵۵ سال قبل ,  در چهارصد دستگاه , دارای یک تیم فوتبال بانوان بودیم . ایا میتوانید تصور کنید ؟ …  همان منطقه ی که در حاشیه اش , شاهد  معضلات اجتماعی , از جمله جرم و جنایت و …. بودیم اما در داخل چهار صد دستگاه , شما با یک دنیای متفاوت , روبرو می شدید . محیطی که شاید سالها از فضای پیرامون اش ,  پیش بود و اینگونه شد که برای سالها , منطقه ای چهار صد دستگاه  به ورزش ایران و بویژه رشته فوتبال , خدمت کرد .     

  شما , همین عکس کیهان ورزشی را ملاحظه کنید …. ۱۰ و ۱۵ نوجوان که , ۴ تن آنها  در سطح اول فوتبال ایران بازی کرده اند …. جواد الله وردی که در جام جهانی بازی کرد ,  جمشید رشیدی که اکنون مشاور باشگاه ذوب اهن است , ناصر سلیمی که عضو تیم ملی جوانان و باشگاه های برق و  بانک ملی  و سرانجام  خودم . ضمن انکه دیگران نیز , همگی خوب بودند اما گاه شرایط برای ادامه ی فوتبال محیا نیست .

 از سوی دیگر در همان مسابقات ,  تیم جوانان چهار صد دستگاه نیز قهرمان شد که شاید سن انها , تنها یکی دو سال از ما بیشتر بود . در میان انها نیز , بازیکنان مطرح فراوان بود . از آنهایی که نامشان را بخاطر دارم میتوانم به جواد قراب , داود میر طوسی , مرحوم  مجید تشرفی , جهانگیر فتاحی ….. اشاره کنم . این تعداد بازیکن مطرح , تنها طی یک نسل از بچه های  چهار صد دستگاه  ! 

 از چهارصد دستگاه , بازیکنان بسیاری به تیم های ملی راه یافتند  که اخرین اش من بودم . حالا سوال پیش می اید که چرا اخرین ؟ ….. چون متاسفانه  , آن  زمین چهار صد دستگاه یه کتابخانه تبدیل شد …. و از همان وقت , دیگر کسی از محله ی چهار صد دستگاه به فوتبال ایران معرفی نشد و واقعیت امر , حیف شد …. بسیار هم حیف شد … چون ان زمین , سالهای سال میتوانست به فوتبال ما خدمت کند …

 به عقیده من اون قدیما …  فوتبا ل, بر پایه ی محلات استوار  بود که چهارصد دستگاه نیز یکی از آن هاست … شاید بتوان اینگونه نتیجه گیری کرد که آن سالها محله های تهران , تقریبا همه چیز را برای استفاده تیم های ملی و فدراسیون فوتبال , محیا میکردند . اما اکنون  تا یک بازیکن به مرحله ی ملی برسد , فدراسیون راه دشواری پیشروی دارد . چون فوتبال را که نمیشه با یک دارو به یک جوان یا نوجوان تزریق کرد . بازیکن باید ابتدا در جایی فوتبال بازی کند و از طرفی اغلب فوتبالیستها نیز از اقشار پایین جامعه هستند . حال شما امروز جایی را به من نشان دهید که بتوان رفت انجا و بدون پرداخت پول , فوتبال بازی کرد .

 استاد عزیز به نکته ارزشمندی اشاره نمودید …. حال تصور کنید که سالهای میانی دهه ای ۴۰ شمسی میباشد و  شما یک جوان چهارده , پانزده ساله در همان محدوده ای چهار صد دستگاه , قصد دارید  فوتبالیست شوید . گام نخست شما چیست ؟ …. به چه کسی مراجعه می کنید ؟ 

  آن سالها شرایط بسیار جالبی بر منطقه ی چهار صد دستگاه حکمفرما بود … اصلا  نیازی نبود شما جایی بروید یا به شخصی مراجعه کنید . چرا که بستر برای رشد فراهم بود … و چنانچه علاقمند بودید ,  خود بخود جذب میشدید … شاید بهتر باشه که خودم را مثال بزنم … من  در همان نوجوانی . ابتدا تو کوچه و پس کوچه ها با بچه محلی ها, فوتبال بازی میکردم … داخل جوی اب و خاک و خل و ….  شب هنگام , زخمی و خونین , بخانه بر میگشتیم … و این شرایط روزها و ماهها همچنان ادامه یافت … آن قدر بازی میکردیم  که بمرور دیده میشدیم . بنابر این ” صدا مون ” میکردن … حالا که سوال کردید نکته ای بخاطرم امد … 

 یادمه ان سالهای نخست , برای آنکه بهتر دیده شوم . می رفتم بازار کفاشها … شما اکنون هم که تشریف ببرید انجا , مشاهده خواهید نمود که چه جمعیتی انجاست .و همان موقع نیز چنین بود . خوب , من یک توپ پلاستیکی میبردم و از ابتدای راسته تا انتهای بازار , آن را از میان جمعیت عبور میدادم و سپس باز میگشتم و از ته بازار می آمدم ابتدای بازار و اینگونه هر روز  دریبل کردن  در شلوغی را تمرین میکردم . انجام این قبیل کارها و تمرینات , تنها مرهون عشق و علاقه ی که در وجود شماست و باور کنید که تنها همان عشق و علاقه است که شما را در فوتبال موفق میکند . همان تمرین ساده , سبب شد که بمرور خیلی چیزها را بیاموزم . ذهن  برای رویارویی ها  اماده میگردد و بمرور صاحب خلاقیت فردی  میشوید …

 * پس آن دریبل های ظریف و ان کنترل توپ های زیبای جام تخت جمشید , محصول همان تمرینات دوره ی نوجوانی شماست ؟ 

 تردید نکنید …. ذهن نوجوان اماده میشه , صاحب ابتکار عمل , خلاقیت و قدرت پردازش میشه … گاهی نیز  تنها با چهار تا سنگ ……… بهمین سادگی   … چند تا قلوه سنگ را به فاصله ی یک متری , میان  کوچه می چیدیم   و از میان شان  با  توپ عبور میکردیم  …  و گاه استفاده از یک دیوار  و  شوت زدن به سمت ان و دریافت توپ و کنترل   …  بغل پا , بیرون پا , روی پا , استپ سینه و … همه ی اینها را , بارها بارها در طی یک روز انجام میدادم … بنابر این اگر کسی علاقمند باشه , با همان عشق و علاقه ی که اشاره کردم ,  راهش رو پیدا میکنه و دیده میشه   .. 

هادی نراقی

* تسلط و کنترل توپ هادی نراقی مقابل یکی از بهترین مدافعان جام تخت جمشید  زنده یاد ایرج امیدوار  …. ساقهای ظریفی که , هنرمندانه با نوک استوک , توپ چرمی در حال حرکت ۴۵۰ گرمی را , به آسانی مهار میکند … فرم و استایل بدن او , هنگام ” تو سر توپ زدن ” بسیار زیباست          تاج و بانک ملی – امجدیه فروردین ۱۳۵۵ 

—————————————– 

 مهمترین عاملی که در آغاز راه فوتبال , میتواند مسیر پیشرفت را برای یک نوجوان یا جوان هموار سازد , بازی است و بس …. جز آن هم راهی وجود ندارد . امروز گاه مشاهده میگردد که چهره های بزرگ فوتبال ما , که البته باید دست مریزاد نیز به انان گفت اما , فاقد اون خمیر مایه یا جوهره ی اصلی فوتبال هستند . حق هم دارند  چرا که انها در نوجوانی به ان اندازه ی که باید , فوتبال نکرده اند . و این در حالی که نسل ما از همان ابتدای نوجوانی ( ۱۰ , ۱۲ سالگی ) روزانه چهار , پنج مسابقه در زمین خاکی  بازی میکرد . از ۸ صبح تا هنگامه ی شب که دیگر نور نبود و لاجرم از دنبال توپ دویدن دست میکشیدیم  …

 اگر زمین خاکی را عنوان میکنم , بی دلیل نیست …. شما هنگامی که در زمین سفت و خشک , پر از سنگلاخ بازی میکنید , چیزهایی را می آموزید که در شرایط عادی و زمین هموار هرگز با انها روبرو نمیشوید , پس نخواهید اموخت . بعنوان مثال , حرکاتی را که چهل سال پیش حسن روشن  انجام میداد , امروز  یکی از فوتبالیستهای ما انجام نمیده . هرگز  منظورم این نیست که فوتبالیست های امروز فاقد توانایی های فردی هستند , یا ان حضور ذهن و خلاقیت لازم را ندارند … خیر … مقصودم این است که , ان امکانات دوران من و حسن روشن را , بچه های امروز نداشته و ندارند . همان زمین های خاکی  که در اغلب محله ها بود و بدون هزینه و پرداخت پول  میشد  از صبح تا شب آنجا فوتبال بازی کرد . بنابر این , ما امکاناتی داشتیم که متاسفانه بچه های امروز , از آن محروم هستند .

——————-

——————-

 بخش دوم : فوتبال باشگاهی

* استاد عزیز , تقاضا دارم  از آغاز فوتبال باشگاهی بگویید ؟

– نوجوان بودم …. خیلی کم سن و سال …. و هر روز پیاده تو راه مدرسه , از جلوی اداره ی برق میگذشتم . همان دوره , یه چند تایی از بچه های چهارصد دستگاه که سن بالاتر بودند , عضو باشگاه برق شدند ….  جواد قراب بود  … جواد الله وردی بود و … یه دو سه تای دیگه ……..  پیش خودم میگفتم ,  خدا یا , ممکنه یه روز و من هم عضو باشگاه برق بشم !! …… از طرفی میدونستم که بچه ها ناهار انجا هستند و , یه بوی دل انگیز کبابی هم از این اداره برق میزد بیرون … خوب کم سن و سال بودم .. هنوز نوجوان بودم …

 مدتی گذشت … تا اینکه مسابقات مدارس تهران شروع شد و من هم تو اون مسابقات , خوب بازی کردم … و اینگونه بود که , باشگاه برق منو خواست  و عضو برق شدم . 

 بنظر قدری رویایی بنظر میرسه … !! … حضور باشگاهی در محدوده ای شانزده و هفده سالگی …

  ببینید …. همانگونه که اشاره کردم , نقطه اغاز اغلب بازیکنان ان دوره , همانند خود من فوتبال محلی بود …. مرحله ی بعد اما مسابقات آموزشگاهی … واضح است که در هنگام مسابقات اموزشگاهی , انها که تجربه فوتبال محلی را داشتند ,  بهتر از سایرین بودند . بنابر این بیشتر  به چشم می امدند بنابر این , اینگونه بود که , ثمره ای فوتبال محلی و اموزشگاهی , با حضور در فوتبال باشگاهی , تکمیل میشد . این همان فرایند تبدیل یک بازیکن محلی به یک فوتبالیست باشگاهی در محدوده ی پنجاه سال پیش است که بصورت پیوسته  خروجی آن , بازیکن نخبه  ملی و باشگاهی بود . وقتی که رفتم برق , شاد و خوشحال بودم … اما از آنجا که سن ام هنوز خیلی کم بود , بمن بازی نمیرسید و مدتی به همین صورت سپری شد  … مربی برق ابتدا مرجوم  امیر اصفی و سپس مرحوم محسن حاج نصرالله … و من خوش شانس بودم که فوتبال باشگاهی ام  را , تحت نظر این دو عزیز آغاز کردم .

هادی نراقی

* نوجوانی  در اغاز راه شهرت  …  از راست : حسن ناپب آقا – هادی نراقی و محمود ساطری ….  جام باشگاه های تهران ۱۳۵۰ 

——————————————-

از ان دو عزیز بسیار آموختم …. سپس بهمراه برق به تورنمنت بین المللی آقا خان , اعزام شدم . اما شیرین ترین خاطره ام از حضور در برق , همان انتشار تصویر تمام صفحه و رنگی ام , در کیهان ورزشی بود . آن شور و هیجانی که نخستین بار  پس از دیدن تصویرم به من دست داد را هرگز فراموش کنم .     

                                                               در حال تکمیل ……….. 

یونس شکوری

 * سه فرزند شایسته ی ایران , بترتیب از راست : هادی نراقی – زنده یاد یونس شکوری و حسین یارند پور ….

 ——————————–

 *