عکاس : استاد نازنین علی کاوه
هادی نراقی عزیز …………
——————————
——————————
یک صبح شاد زمستانی با فرزند شایسته ی ایران , استاد هادی نراقی عزیز ….. ستاره و کاپیتان باشگاه تاج ( استقلال ) , قهرمان دو دوره جام جوانان آسیا , قهرمان جام تخت جمشید , قهرمان جام حذفی و …..
هادی نراقی عزیز , از بهترین و مهربانترین فرزندان ایران با کارنامه ی درخشان در عرصه بازیگری و حضور موفق و موثر در سه باشگاه مطرح فوتبال تهران برق – تاج – هما , صاحب تجربیات فراوان است . همچنین او , از اعضای اصلی برپایی هر ساله ی , بزرگترین و معتبر ترین مسابقات ورزشی پیشکسوتان در ایران می باشد . بنابر این از استاد عزیز , تقاضا نمودیم تا برای ساعتی میهمان مجموعه جام تخت جمشید باشد و از گذشته های دور برایمان بگوید از شادیها و افتخاراتش تا …… برپایی موفق تورنمنت جام یونس شکوری طی یک دوره ی طولانی بیست و چهار ساله ! …. و چنین شد که استاد عزیز , با مهر و محبت همیشگی خویش , دعوت مان را پذیرفت ……
——————-
——————-
* بخش نخست : چهار صد دستگاه
بر پایه ی آرشیو , نخستین بار که نام هادی نراقی عزیز در مطبوعات ایران درج شد , تیر ماه ۱۳۴۷ بود و مرتبط با مسابقات محلی جام چهار صد دستگاه که او بهمراه تیم حمید , در جایگاه سوم رده ی سنی خردسالان ( نوجوانان ) قرار گرفت …. اما نخستین عکس او , یک سال پس از آن منتشر شد . بنابر این همان ابتدا , توجه استاد را به آن , جلب نمودیم تا اینگونه باب گفتگو باز شود که البته , بسیار نیز مورد توجه او قرار گرفت . صفحه ای از کیهان ورزشی سال ۱۳۴۸ , در ارتباط با مسابقات محلی جام کیهان ورزشی , که در دهه ی ۴۰ شمسی به همت و ابتکار موسسه ی مطبوعاتی کیهان , برگزار میشد و یک فرصت گرانبها برای بروز و شناسایی استعداد های نوجوان بود .

* هادی نراقی عزیز , هنگام مشاهده ی تصویر تیم نوجوانان چهار صد دستگاه (هفته نامه ی کیهان ورزشی – تابستان ۱۳۴۸ ) استاد سپس اشاره نمود : آیا میدانید که از همین یک تیم , چند بازیکن به فوتبال ایران معرفی شد ؟ آیا میشناسید ؟ ….
———————————————
در ان دوره مسابقات تیم خردسالان ( نوجوانان ) چهار صد دستگاه , با هدایت استاد حسین یارند پور , همانند همیشه نمایشی درخشان دارد و مقتدرانه به فینال مسابقات راه یافت . حریف آنها در فینال , تیمی بنام ” جهان ” بود که با دو گل بر ان نیز پیروز شدند . گل نخست مسابقه ی فینال را هادی نراقی عزیز و گل دیگر نیز , توسط مهرداد زمان زاده بثمر رسید . نکته قابل توجه انکه , چهار صد دستگاه در رده ی جوانان تورنمنت مذکور نیز به قهرمانی دست یافت تا آنها فاتح کامل مسابقات باشند . بطور کلی تیمهای پایه منطقه ی چهار صد دستگاه , اغلب یک پای فینال مسابقات محلی بودند .

* تصویر مورد اشاره در هفته نامه ی کیهان ورزشی ( تیم نوجوانان چهار صد دستگاه ) که نخستین عکس هادی نراقی عزیز در مطبوعات ایران می باشد . ذیل تصویر , اشاره شده که خردسالان چهار صد دستگاه , قهرمان یکی از دو جام کیهان …. هفته پس از آن اما , تیم رده ی جوانان چهار صد دستگاه نیز , قهرمان مسابقات جوانان کیهان ورزشی شد .
——————————–
بله , فوتبالم از زمین چهار صد دستگاه اغاز شد … همواره آرزو داشتم که یک روز انقدر خوب باشم که در زمین چهار صد دستگاه بازی کنم … ما در کوچه پس کوچه های محل سکونت مان , بازی میکردیم . از انجا که چهار صد دستگاه فوتبالیست نوجوان و مستعد فراوان داشت , شرایط برای انتخاب شدن از میان انها , بسیار دشوار بود . یک محیط جالب , دوست داشتنی با فرهنگی که تنها ویژه ی همان منطقه بود .
* استاد عزیز در همین رابطه , قدری توضیح دهید … منظورتان از فرهنگ چهارصد دستگاه , چیست ؟
ببین , قدمت همین عکس کیهان ورزشی , بیش از پنجاه سال است پس محیط چهار صد دستگاه را نیز , می بایست با شرایط ویژه ی همان سالها , سنجید …….. ان روزگار , در حول و حوش محله ی چهار صد دستگاه , محیط های زندگی اغلب نا مطلوب و گاه خطرناک بود . مثل حضور افراد ناباب و ایجاد نا امنی ها و کشمکش و زد و خورد …. اما همین که شما , وارد محیط چهار صد دستگاه میشدید , فضا بکلی تغییر میکرد و با افرادی متفاوت از آنچه که انتظار داشتید , روبرو می شدید . انسانهایی مثبت , دلسوز , با دیدی وسیع نسبت به مسائل جامعه …. با وجود افرادی اینچنین در محله ی چهار صد دستگاه , بستر مناسب برای رشد و پرورش نوجوانان فراهم بود که در راس انها نیز , می بایست به خانواده ای حبیبی ( حسن , منوچهر و گودرز ) اشاره کنم . آن سالها برادران حبیبی , بویژه حسن آقای حبیبی , شرایطی را در چهار صد دستگاه فراهم کرده بودند که , تعداد کثیری سالها از مواهب ان بهره مند شدند . از ان جمله خودم , که در همین مسیر قرار گرفتم .
یکی دیگر از همان انسانهای مثبت , اقای حسین یارند پور است . شاید امروز باورش قدری دشوار باشد اما , در حدود ۵۰ یا ۵۵ سال پیش , هر کدام از بازیکنان , یک پرونده دست ایشان داشتیم که تمام جزئیات زندگی و فعالیت ورزشی ما در ان درج شده بود ! …. تصور کنید …. نیم قرن پیش , تمام جزئیات زندگی یک نوجوان از جمله اسامی خانواده و بستگان او , میزان تحصیلات , شرایط مالی و …. آقای یارند پور تمام این نکات را میدانست و با آگاهی از انها , با بچه ها رفتار میکرد . بنابر این او با اشراف کامل به جزئیات زندگی ما , میتوانست مسیر پیشرفت را برایمان هموار سازد .
خوبه که برای روشن شدن مطلب , یک مثال بزنم ….. خوب من خودم , از بعد مالی و امکانات , از طبقه ی معمولی و نسبتا کم توان جامعه بودم . انگونه که گاهی تهیه ی یک جفت کفش فوتبال نیز , برایم دشوار بود و آن کفشی که بر پایم بود نیز , شرایط مناسبی نداشت …… و ایشان , قصد داشت که بنوعی شاگردش را حمایت کند اما , بگونه ای ان را انجام میداد که , غرور نوجوان آسیب نبیند . بعنوان مثال می امد میگفت : این ماه میخواهیم به بهترین بازیکن , یک جفت کفش فوتبال جایزه بدیم و من نیز بهترین بازیکن آن ماه بودم ….. باورکنید که , امروز اگر کسی بمن یک هواپیما هدیه بدهد به اندازه ی همان یک جفت کفش فوتبال که در ذهنم باقی مانده , مرا خوشحال نمی سازد . بنابر این اگر به این موارد اشاره کردم تنها برای آن است که دریابید , ما در چه محیطی و تحت تعلیم چگونه افرادی , فوتبالمان اغاز شد .
شاید جالب باشد اما بخاطر دارم که همان نیم قرن پیش , شاید حدود ۵۰ یا ۵۵ سال قبل , در چهارصد دستگاه , دارای یک تیم فوتبال بانوان بودیم . ایا میتوانید تصور کنید ؟ … همان منطقه ی که در حاشیه اش , شاهد معضلات اجتماعی , از جمله جرم و جنایت و …. بودیم اما در داخل چهار صد دستگاه , شما با یک دنیای متفاوت , روبرو می شدید . محیطی که شاید سالها از فضای پیرامون اش , پیش بود و اینگونه شد که برای سالها , منطقه ای چهار صد دستگاه به ورزش ایران و بویژه رشته فوتبال , خدمت کرد .
شما , همین عکس کیهان ورزشی را ملاحظه کنید …. ۱۰ و ۱۵ نوجوان که , ۴ تن آنها در سطح اول فوتبال ایران بازی کرده اند …. جواد الله وردی که در جام جهانی بازی کرد , جمشید رشیدی که اکنون مشاور باشگاه ذوب اهن است , ناصر سلیمی که عضو تیم ملی جوانان و باشگاه های برق و بانک ملی و سرانجام خودم . ضمن انکه دیگران نیز , همگی خوب بودند اما گاه شرایط برای ادامه ی فوتبال محیا نیست .
از سوی دیگر در همان مسابقات , تیم جوانان چهار صد دستگاه نیز قهرمان شد که شاید سن انها , تنها یکی دو سال از ما بیشتر بود . در میان انها نیز , بازیکنان مطرح فراوان بود . از آنهایی که نامشان را بخاطر دارم میتوانم به جواد قراب , داود میر طوسی , مرحوم مجید تشرفی , جهانگیر فتاحی ….. اشاره کنم . این تعداد بازیکن مطرح , تنها طی یک نسل از بچه های چهار صد دستگاه !
از چهارصد دستگاه , بازیکنان بسیاری به تیم های ملی راه یافتند که اخرین اش من بودم . حالا سوال پیش می اید که چرا اخرین ؟ ….. چون متاسفانه , آن زمین چهار صد دستگاه یه کتابخانه تبدیل شد …. و از همان وقت , دیگر کسی از محله ی چهار صد دستگاه به فوتبال ایران معرفی نشد و واقعیت امر , حیف شد …. بسیار هم حیف شد … چون ان زمین , سالهای سال میتوانست به فوتبال ما خدمت کند …
به عقیده من اون قدیما … فوتبا ل, بر پایه ی محلات استوار بود که چهارصد دستگاه نیز یکی از آن هاست … شاید بتوان اینگونه نتیجه گیری کرد که آن سالها محله های تهران , تقریبا همه چیز را برای استفاده تیم های ملی و فدراسیون فوتبال , محیا میکردند . اما اکنون تا یک بازیکن به مرحله ی ملی برسد , فدراسیون راه دشواری پیشروی دارد . چون فوتبال را که نمیشه با یک دارو به یک جوان یا نوجوان تزریق کرد . بازیکن باید ابتدا در جایی فوتبال بازی کند و از طرفی اغلب فوتبالیستها نیز از اقشار پایین جامعه هستند . حال شما امروز جایی را به من نشان دهید که بتوان رفت انجا و بدون پرداخت پول , فوتبال بازی کرد .
استاد عزیز به نکته ارزشمندی اشاره نمودید …. حال تصور کنید که سالهای میانی دهه ای ۴۰ شمسی میباشد و شما یک جوان چهارده , پانزده ساله در همان محدوده ای چهار صد دستگاه , قصد دارید فوتبالیست شوید . گام نخست شما چیست ؟ …. به چه کسی مراجعه می کنید ؟
آن سالها شرایط بسیار جالبی بر منطقه ی چهار صد دستگاه حکمفرما بود … اصلا نیازی نبود شما جایی بروید یا به شخصی مراجعه کنید . چرا که بستر برای رشد فراهم بود … و چنانچه علاقمند بودید , خود بخود جذب میشدید … شاید بهتر باشه که خودم را مثال بزنم … من در همان نوجوانی . ابتدا تو کوچه و پس کوچه ها با بچه محلی ها, فوتبال بازی میکردم … داخل جوی اب و خاک و خل و …. شب هنگام , زخمی و خونین , بخانه بر میگشتیم … و این شرایط روزها و ماهها همچنان ادامه یافت … آن قدر بازی میکردیم که بمرور دیده میشدیم . بنابر این ” صدا مون ” میکردن … حالا که سوال کردید نکته ای بخاطرم امد …
یادمه ان سالهای نخست , برای آنکه بهتر دیده شوم . می رفتم بازار کفاشها … شما اکنون هم که تشریف ببرید انجا , مشاهده خواهید نمود که چه جمعیتی انجاست .و همان موقع نیز چنین بود . خوب , من یک توپ پلاستیکی میبردم و از ابتدای راسته تا انتهای بازار , آن را از میان جمعیت عبور میدادم و سپس باز میگشتم و از ته بازار می آمدم ابتدای بازار و اینگونه هر روز دریبل کردن در شلوغی را تمرین میکردم . انجام این قبیل کارها و تمرینات , تنها مرهون عشق و علاقه ی که در وجود شماست و باور کنید که تنها همان عشق و علاقه است که شما را در فوتبال موفق میکند . همان تمرین ساده , سبب شد که بمرور خیلی چیزها را بیاموزم . ذهن برای رویارویی ها اماده میگردد و بمرور صاحب خلاقیت فردی میشوید …
* پس آن دریبل های ظریف و ان کنترل توپ های زیبای جام تخت جمشید , محصول همان تمرینات دوره ی نوجوانی شماست ؟
تردید نکنید …. ذهن نوجوان اماده میشه , صاحب ابتکار عمل , خلاقیت و قدرت پردازش میشه … گاهی نیز تنها با چهار تا سنگ ……… بهمین سادگی … چند تا قلوه سنگ را به فاصله ی یک متری , میان کوچه می چیدیم و از میان شان با توپ عبور میکردیم … و گاه استفاده از یک دیوار و شوت زدن به سمت ان و دریافت توپ و کنترل … بغل پا , بیرون پا , روی پا , استپ سینه و … همه ی اینها را , بارها بارها در طی یک روز انجام میدادم … بنابر این اگر کسی علاقمند باشه , با همان عشق و علاقه ی که اشاره کردم , راهش رو پیدا میکنه و دیده میشه ..

* تسلط و کنترل توپ هادی نراقی مقابل یکی از بهترین مدافعان جام تخت جمشید زنده یاد ایرج امیدوار …. ساقهای ظریفی که , هنرمندانه با نوک استوک , توپ چرمی در حال حرکت ۴۵۰ گرمی را , به آسانی مهار میکند … فرم و استایل بدن او , هنگام ” تو سر توپ زدن ” بسیار زیباست تاج و بانک ملی – امجدیه فروردین ۱۳۵۵
—————————————–
مهمترین عاملی که در آغاز راه فوتبال , میتواند مسیر پیشرفت را برای یک نوجوان یا جوان هموار سازد , بازی است و بس …. جز آن هم راهی وجود ندارد . امروز گاه مشاهده میگردد که چهره های بزرگ فوتبال ما , که البته باید دست مریزاد نیز به انان گفت اما , فاقد اون خمیر مایه یا جوهره ی اصلی فوتبال هستند . حق هم دارند چرا که انها در نوجوانی به ان اندازه ی که باید , فوتبال نکرده اند . و این در حالی که نسل ما از همان ابتدای نوجوانی ( ۱۰ , ۱۲ سالگی ) روزانه چهار , پنج مسابقه در زمین خاکی بازی میکرد . از ۸ صبح تا هنگامه ی شب که دیگر نور نبود و لاجرم از دنبال توپ دویدن دست میکشیدیم …
اگر زمین خاکی را عنوان میکنم , بی دلیل نیست …. شما هنگامی که در زمین سفت و خشک , پر از سنگلاخ بازی میکنید , چیزهایی را می آموزید که در شرایط عادی و زمین هموار هرگز با انها روبرو نمیشوید , پس نخواهید اموخت . بعنوان مثال , حرکاتی را که چهل سال پیش حسن روشن انجام میداد , امروز یکی از فوتبالیستهای ما انجام نمیده . هرگز منظورم این نیست که فوتبالیست های امروز فاقد توانایی های فردی هستند , یا ان حضور ذهن و خلاقیت لازم را ندارند … خیر … مقصودم این است که , ان امکانات دوران من و حسن روشن را , بچه های امروز نداشته و ندارند . همان زمین های خاکی که در اغلب محله ها بود و بدون هزینه و پرداخت پول میشد از صبح تا شب آنجا فوتبال بازی کرد . بنابر این , ما امکاناتی داشتیم که متاسفانه بچه های امروز , از آن محروم هستند .
——————-
——————-
بخش دوم : فوتبال باشگاهی
* استاد عزیز , تقاضا دارم از آغاز فوتبال باشگاهی بگویید ؟
– نوجوان بودم …. خیلی کم سن و سال …. و هر روز پیاده تو راه مدرسه , از جلوی اداره ی برق میگذشتم . همان دوره , یه چند تایی از بچه های چهارصد دستگاه که سن بالاتر بودند , عضو باشگاه برق شدند …. جواد قراب بود … جواد الله وردی بود و … یه دو سه تای دیگه …….. پیش خودم میگفتم , خدا یا , ممکنه یه روز و من هم عضو باشگاه برق بشم !! …… از طرفی میدونستم که بچه ها ناهار انجا هستند و , یه بوی دل انگیز کبابی هم از این اداره برق میزد بیرون … خوب کم سن و سال بودم .. هنوز نوجوان بودم …
مدتی گذشت … تا اینکه مسابقات مدارس تهران شروع شد و من هم تو اون مسابقات , خوب بازی کردم … و اینگونه بود که , باشگاه برق منو خواست و عضو برق شدم .
بنظر قدری رویایی بنظر میرسه … !! … حضور باشگاهی در محدوده ای شانزده و هفده سالگی …
ببینید …. همانگونه که اشاره کردم , نقطه اغاز اغلب بازیکنان ان دوره , همانند خود من فوتبال محلی بود …. مرحله ی بعد اما مسابقات آموزشگاهی … واضح است که در هنگام مسابقات اموزشگاهی , انها که تجربه فوتبال محلی را داشتند , بهتر از سایرین بودند . بنابر این بیشتر به چشم می امدند بنابر این , اینگونه بود که , ثمره ای فوتبال محلی و اموزشگاهی , با حضور در فوتبال باشگاهی , تکمیل میشد . این همان فرایند تبدیل یک بازیکن محلی به یک فوتبالیست باشگاهی در محدوده ی پنجاه سال پیش است که بصورت پیوسته خروجی آن , بازیکن نخبه ملی و باشگاهی بود . وقتی که رفتم برق , شاد و خوشحال بودم … اما از آنجا که سن ام هنوز خیلی کم بود , بمن بازی نمیرسید و مدتی به همین صورت سپری شد … مربی برق ابتدا مرجوم امیر اصفی و سپس مرحوم محسن حاج نصرالله … و من خوش شانس بودم که فوتبال باشگاهی ام را , تحت نظر این دو عزیز آغاز کردم .

* نوجوانی در اغاز راه شهرت … از راست : حسن ناپب آقا – هادی نراقی و محمود ساطری …. جام باشگاه های تهران ۱۳۵۰
——————————————-
از ان دو عزیز بسیار آموختم …. سپس بهمراه برق به تورنمنت بین المللی آقا خان , اعزام شدم . اما شیرین ترین خاطره ام از حضور در برق , همان انتشار تصویر تمام صفحه و رنگی ام , در کیهان ورزشی بود . آن شور و هیجانی که نخستین بار پس از دیدن تصویرم به من دست داد را هرگز فراموش کنم .
در حال تکمیل ………..

* سه فرزند شایسته ی ایران , بترتیب از راست : هادی نراقی – زنده یاد یونس شکوری و حسین یارند پور ….
——————————–
*
